YAĞMUR KOKUSU

Yağmur vuruyor pencereme,

küçük bir kuş üşüyor.

Ilık, tuzlu, hüzün kokulu

gözlerinin sağanağında,

avucumu uzatıyorum sessizce

incinmiş yüreğine!

Hüznünü yüreğime katıyorum…

Nihal KÜÇÜKDÖNMEZ

06.04.2005 / Çarşamba

         00.15

YAĞMUR

Dışarı da yağmur mu var ne?

Pencereden yaşama bakıyorum,

güneş ışıl, ışıl…

yağmur ne gözlerimde, ne de yaşamımda,

sağanak olmuş akıyor yüreğim!

Nihal KÜÇÜKDÖNMEZ

21.06.2002 / Cuma

    Niğde / 19.52

“VAR” MISIN?..

Duyumsar mısın

Yaşadığım acıları?

Dostum musun?

Dost dediğin yanında olmaz mı insanın?

Sevdiğim misin?

Ben sualsiz severim her şeyi…

Ama sevinin her türlüsünde,

Yanında değil midir sevdiğin?

Dostun, kardeşin, aşkın!

Ağlamak isteyip de,

Ağlayamamak nedir bilir misin?

Yorgunum!

Bunca sorunum arasında

Omzunu verir misin?..

Nihal KÜÇÜKDÖNMEZ

  20.09.2004 / Pazartesi

                01:30

ÜÇ NOKTA

...

Bakışlarının derinliğindeki kızıllık nerde

Akmak vardı okyanus boyu gözlerine şimdi

Boğulmalıydım sınırsızlığında

Dalgalarında sıçradıkça derinleşen damlalarında

"Oysa" diye yarım yamalak kalması tümcelerin

Yakılmış bir kitap gibi yarım kalması, artık

Yaşanmayacak olan öykülerin...

Yarım kalan bir öykü bizimkisi bu şehr-i'stanbul'da!

Elimizde birer kutu bira

Salacak'ta olmak vardı seninle

Beyoğlu'nun o taşlı sokaklarında

Gecenin herhangi bir saatinde,

                                              herhangi bir bar'da...

Oysa...

Tümceler yarım

Şiirlerim hep eksik kalacak bundan böyle.

Yüreğimin bir yarısı çürüyecek hiç durmadan!

                                                                 ...

Sonra?

Sonrası yok işte

Hepsi üç nokta ardında...

Nihal KÜÇÜKDÖNMEZ

18.12.1998 Cuma

UZAKLAŞIP GİDEN

"Gözlerine derinden ne zaman baksam,

Hep uzaklaşıp giden yalnız bir adam."

Metin Altıok

(Aykırı Sevda Sözleri'nden 18.)

Gözlerine derinden bir bakabilsem

Ya da o kaçan gözlerimi yakalayabilse

yakalamak istese

Bulacaktır

Yeniden yaşama tutunan bir kadın.

Yoksa kadının günleri

olacaktır bugün gibi;

yalnız bir kadın, hep uzaklaşıp giden.

Nihal KÜÇÜKDÖNMEZ

Ağustos - 1999 

                                                                       

                                       

                                   

                                  

UYKU

Sevdam sustu uçamadan,

Gecenin karanlığında serçem ölüverdi.

Kapattı minik gözlerini

                        açmak istemedi sanki.

badi parmağımla dürttüm serçemi

hadi kalk, şimdi uyuma vakti değil

buz gibi oldu bedeni,

                        yüreciği buz gibi...

Kımıldamadı bile minik serçem,

olduğu yerde uyuyuverdi,

                        uyanamadı bir daha.

UYANIŞ

Puslu yolların çıkmazında,

bilinmezime akarken kendimi buldum.

Kendime aktım,

yaşamı buldum.

Akışındayken yaşamın, çeperden düştüm

dibe vurdum.

Yürüdüm çakıltaşlarında yalınayak,

acıyı soludum.

Dibe indikçe varoluş sebebimi sordum,

Nirvana’da uyandım,

Tanrı’mı buldum…

Nihal KÜÇÜKDÖNMEZ

25.04.2006 / Salı

         23.30

UNUT-UL-UŞ

Yitik hafızam

tozlu raflarda ararken anıları,

zamanın onmaz sancıları içinde,

kendimi unuttum.

Beteri;

herkesin hüznünü hüznüm bilirken,

hüznümde unutuldum…

Nihal KÜÇÜKDÖNMEZ

08.03.2006 / Çarşamba

              00.15

UNUTMA!

Ölüm;

insana susulmuş bir armağan,

hak etmek için yaşamalısın!

Yaşam yalan,

asıl olan ölüm.

derin bir uykudasın şu an,

sabret!

gün gelecek bitecek bu sürgün,

uyanacaksın gerçeklikte.

Elbet bir gün bitecek bu kâbus,

huzura ereceksin.

Yüreğini arındır küçüğüm,

nasıl olsa bir gün gideceksin.

Şu an dersen unutma,

yarım kalmakta var

ölümle yaşam arasında sıkışmaktan beter!

Yalana uyanmak istemezsin yeniden,

soğuk, beyaz boyalı bir oda da.

Uyu küçüğüm uyu,

ak zamana.

o an geldiğinde

zaman senin için duracak,

benliğine huzur yayılacak

unutma!

Nihal KÜÇÜKDÖNMEZ

 29.01.2006 / Pazar

          21.25

UMUDA

Karanlık bir yolda ilerlemekteyim,

Yavaş yavaş.

Korku dolu bakışlar,

ürkek adımlarla.

Yanımda bildiğim herkes,

bir yerlere sığınmış,

tek başına yürüyorum bu çıkmazda.

Ne dost bildiklerim yanımda şimdi,

ne de sevdiğim…

yalnız, karanlığın sonundaki yıldızı gözlerim.

Gün gelir uzanır elbet ellerim,

küçücük bir ışık saçan,

                                       kocaman

                                              mutluluğa…

Nihal KÜÇÜKDÖNMEZ

26.06.2001

Niğde / 00.40

Tümcelerimiz Yaşadıklarımız Kadardır

Sarı sokak lambalarının

suni aydınlatması altında

asfalt yoldaki arabaların

akışıdır yaşamlarımız.

kırmızı farların tedirginliğinde

bir yanımız gaz da,

diğer tarafımız hep fren de…

Doğru frekansı bulmaktır asıl olan

ama zordur.

ya istediğin müziği ruhuna işleyemezsin

ya da cızırtılar arasında

müziğini yitirirsin…

Ölüm;

son sürat basarken gaza,

ruhunun notalarını bulduğun an’da

çıkar karşına!

Nihal KÜÇÜKDÖNMEZ

Haziran - 2005 / Otobüste…

TÜKENİŞ

Çok mu hızlı tüketiyoruz zamanı dersin

yoksa zaman mı hızla akıp geçiyor?

Sigaram tükeniyor ateşinde,

odayı sarmalayan dumanı

bir de külleri kalıyor geride

hiç sönmeyen ateşin artakalanlarından!

İçime çektiğim her solukta sen varsın.

Senden artakalanlarla,

tüketiyorum an’ları…

Nihal KÜÇÜKDÖNMEZ

06.01.2004 / Salı

00.00

TRAGEDYA

Ve perde!

Kendi yaşantımızın trajikomik öyküsü

her şey yerli yerinde

oyuncular,dekor,senaryo...

peki seyirciler nerde?

Hey sizler! Evet evet siz...

şu satırlara boş boş bakanlar,

neden korkuyorsunuz?

Zor mu geliyor kendi tragedyanızı izlemek,

yoksa geçmişinizi mi kurcalatıyor size?

Hayır canım size öyle geliyor,

korkmayın gelin!

Geçmiş sizi pişmanlığın karanlık kuytusuna sokmaz.

Neden pişman olasınız ki;

isteyerek kirletmediniz mi yüreğinizi?

Şimdi bunca zamandan sonra vicdan azabı çekmek niye?

Korkmayın, bir tokat gibi inmez suratınıza

Gerçekler!

Her zaman haklı değil miydiniz zaten,

her zaman haklı değil miydik???

Hepimiz haklıysak eğer neden bu korku?

Siz unutun şimdi geçmişinizi,

benim tragedyalarımı izleyin!

Yoksa tragedyalarım oyunlarınızı mı çağrıştırıyor size?..

Nihal KÜÇÜKDÖNMEZ

25.04.1997 Cuma / 07.03.2006 Salı

ŞİZOFRENİ

Küçük bir çakıl taşı yuvarlandı otobüste,
üzerime yürüyen bir örümcek sandım önce.
Buna psikolojide "algıda yanılgı" denir.
Aniden her yeri örümcek kaplamış olarak düşündüm,
insanlar panik içinde bakarken bana
çığlık atarken düşledim kendimi
-sessizliğimin sesine gülümserken hafifçe-
farkındalığımın huzurunda
izledim taşın çakıl simetrisini(!?)
Olmasa "algıda seçiciliğim"
psikolojideki tıbbi terimim
deli koyacak yeri kalmayan bir
-şizofreni...

Nihal KÜÇÜKDÖNMEZ
22.11.2008

Otobüste / 19:30

ŞİİRSİZ OZAN

Kalemim bile korkak

Sözcüklerim kayıp

Elim titrek, beynim uyuşmuş

Ölüyken nefes almakta neyin nesi?!

Bu bir anlamsız sözcükler hikâyesi

Bulmacanın bir cümlesi

Paramparça puzzle’ın parçası

Dibe vurmuş cesedin, şişkin bedeni

Kırık, yarım, yılgın hayatın

başlangıcı olmayan bitimi…

Neyin nefesi bu

Alışkanlıkla yakılan her sigaranın

Zehirli dumanı

Acıya alışmanın mazoşist gelgitleri

Deliliğin ince çizgisi

Silik ayak izleri

Öfkeyle söndürülen izmarit birikimleri…

Hüzünlü şarkıların bitmez döngüsünde

Huzurken aranan

Alışkanlık acıya vurdu.

Ölümün soluk ritminde,

Şiirsiz ozan’ın portresidir yaşam…

Nihal KÜÇÜKDÖNMEZ

27.07.2005 / Perşembe

               00.30

SÜRPRİZ

Küçücük bir pırıltıdır

                                    yaşamın gizi!

Saklanırken kuytu köşelerinde

                                    yalnızlığınla,

boğulurken girdaplarda,

ruhun kopuk notası aranırken,

zamanın saniye ile kesiştiği bir an’da,

kaybettiği oyuncağını bulan çocuğun

gözlerindeki parıltıdır

                                    mutluluk…

Yüreğine ezgi kondurana,

sımsıcak bir sarılıştır!..

Mutluyum zamanın tam da

                                    şu an’ında,

şaşırtırken bir yüreği.

                                    var mı daha güzeli,

bir insanı mutlu etmekten başka!..

Nihal KÜÇÜKDÖNMEZ

 15.02.2006 / Çarşamba

         12.15 / AKM

SÜRGÜN

Sürgün yağmurların bir damlasıyım.

Sağanak halde boşalmışız dünyaya,

haberim yok!

İsteyerek mi seçtim bu yaşamı

hatırlamıyorum (!?)

Yitik hafızamın

         kayıp coğrafyalarında

kimsesizliğimi sorguluyorum.

Rüzgâra karşı

         sönmemek için direnen

erimiş bir mum gibiyim.

Sperm damlasıyla

         düşüp ana rahmime

her gün sancılarımla doğuyorum.

Bırakmaya çalıştığım

         sigaramın son nefesinde

zehrin tadını damağıma kazıyorum.

Yaşamın ruhuma kattığı

bu son zehir değil,

                               biliyorum.

Acı bir gülümseme yayılıyor yüreğime

Umudum yarınıma kaldı,

Artakalan umutlarımla

         artıkları biriktiriyorum

                 kartpostallar yerine…

Yarım bir şiir yazıyorum yine

Tümcelerini hiçbir an tamamlayamadığım,

tamamlayamayacağım.

Firari cesaretinde

         sürgün verir yüreğim.

Bedenim;

         papatya tohumunun gizidir…

Nihal KÜÇÜKDÖNMEZ

14.08.2005 / Pazar /  Paşabahçe / 00.40

SONAT

Kent geceye dönüyor yüzünü,

sağanak küfür yağıyor, Arnavut kaldırımlı sokağa.

Kentin en uzun ve yokuş soluğunda,

tiz sesli anne martının histerik çığlığı yankılanıyor

kulak zarına. sokak lambasının cılız ışığında,

silik bir hayat tutunmaya çalışır

karanlık kentin en uzun sokağında,

tiradı tamamlanmamış oyundaki martının sonatına…

Nihal Küçükdönmez

Aralık – 2007

SON MEKTUP

Sana yazdığım son mektubum elimde,

İlk ve son mektubum!

Hani sana hiç veremediğim,

söz edemediğim.

her bir satırı az önce yazmışçasına aklımda,

sevdan nasıl da alıp sürüklemişti yüreğimi…

Seni yeniden göreceğim hiç aklıma gelmemişti,

oysa aynı şehr-i’stanbul da solumaktaydık bu nefesi.

yıllar ne çok şey alıp götürmüştü bizden,

iki suskun yabancıydık şimdi.

Tuhaf bi yabancılık

sahiden karşımdaki sen miydin?

hayır, bu sen olamazdın!

o yaşam yüklü adam nerdeydi?

Yine de yüreğimde bir şeyler kımıldandı,

nasıl da elimden kayıverdi bir bardak çay?

sanki yüreğim akmıştı masaya.

Şimdi yıllanmış hüzünlerin ardından,

çoktan kaybettiğimizi görüyorum birbirimizi.

Yalnızca içimde hep o çocuk yaşayacak

acısı yıllar önce dinmiş,

alevinden artakalan közler, rüzgâra karışmış

bir tek gülümseyerek anımsadığım

anısı kaldı bu sevdanın;

ilk aşkım, ilk sevdiğim, ilk göz ağrım…

Nihal KÜÇÜKDÖNMEZ

17.11.2001 / Cumartesi

              23.45 

PS: Seni son kez gördüğüm 10.11.2001 – Cumartesi gününe…

SİLUET

Dinmez yağmurlar bu sonbahar gecesinde

mevsimler gelir geçer.

Ben ki eylül çocuğu

anam hüzünlere gebe kalmış başak tarlasında.

Hayat bereketini esirgemez hiçbir an,

umuda inat sağanak yağmurlardan sırılsıklam

                                                           benliğim,

her yeni gün, doğum sancılarıyla çığlık çığlığa

                                                            yüreğim.

Bir ebe çeker bacaklarımdan

koşmayı hayal bile etmedim,

ama yalan değil bu yaşam yolunda

topallamadan yürümeyi isterdim

attığım her adımda

yürümeyi yeni öğrenen bebek gibi

                                                           düşüverdim

kulaç atmaktan vazgeçtim, kendimi bıraktım boşluğa

sessizce izliyorum şimdi

soluksuz kalmış siluetimi…

Nihal KÜÇÜKDÖNMEZ

31/ 01 / 2007 - Çarşamba

20:30